خورشیدخانم
درباره سایت
امکانات وب
دلخوشم با غزلی تازه همینم کافیستتو مرا باز رساندی به یقینم کافیست
قانعم بیشتر از این چه بخواهم از توگاه گاهی که کنارت بنشینم کافیست
گلهای نیست من و فاصلهها همزادیمگاهی از دور تو را خوب ببینم کافیست
آسمانی! تو در آن گستره خورشیدی کنمن همین قدر که گرم است زمینم کافیست
من همین قدر که با حال و هوایت گ
برچسب:
نویسنده: آناهیتا پورحسین
داستان عشق هفت ساله محسن و میترا
اینک که می نویسم دیر زمانی است که خورشید زندگی ام خاموش و بی فروغ شده است و آسمانم را تاریکی فرا گرفته و در ظلمت مبهم گرفتار شده ام و من تنها ترین شب گرد؛ شب ها آرزو دارم که خورشیدم دوباره جان بگیرد و ذرات طلایی اش آسمان نیلگونم را زینت بخشد و این آرزو محقق نمی شود مگر ...
برچسب:
نویسنده: آناهیتا پورحسین
به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزدو به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد
دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویسسند عشق، به امضا شدنش می ارزد
گر چه من تجربه ای از نرسیدن هایمکوشش رود به دریا شدنش می ارزد
کیستم؟ باز همان آتش سردی که هنوزحتم دارد که به اِحیا شدنش می ارزد
با دو دستِ تو فرو ریختنِ دم به دممبه همان لحظه
برچسب:
نویسنده: آناهیتا پورحسین
امروز هم گذشت
با مرور خاطرات دیروز
با غم نبودنت..و سکوتی سنگین
و من شتابان در پی زمان بی هدف
فقط میروم ..فقط میدوم
تا صبحی دیگر
طلوعی دیگر …
برچسب:
نویسنده: آناهیتا پورحسین
بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتمهمه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتمشوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودمشدم آن عاشق دیوانه که بودمدر نهانخانه جانم گل یاد تو درخشیدباغ صد خاطره خندیدعطر صد خاطره پیچیدیادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیمپر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیمساعتی بر لب آن جوی نشست
برچسب:
نویسنده: آناهیتا پورحسین
خوب نازنین من
نام تو مرا همیشه مست می کند
بهتر از شراب بهتر از تمام شعرهای ناب
نام تو اگر چه بهتزین سرود زندگیست
من تو را به خلوت خدایی خیال خویش
بهترین بهترینم من خطاب می کنم
بهترین یهترین من
برچسب:
نویسنده: آناهیتا پورحسین
تحویل سال نو، بی تو، بدون تو:تکرار سالای تاریکِ پشتِ سر...سالایی که تو شون از تو اثر نبود،نه یه نشونی و نه خط و نه خبر!یه ماهی قرمزه مُرده رو آبِ تنگ،که خواب آخرش یخ بسته تو چشاش...یه سبزه ی کچل تو کاسه ی سفال،که گندمی شدن رؤیا شده براش...یه دسته سنبله پژمرده ی بنفش،با چند تا سکه ی ده شاهیِ سیاه؛یه
برچسب:
نویسنده: آناهیتا پورحسین
بعد رفتنت عزیزم ، بس که تنهایی کشیدم
قامتم خمیده از بس ، عشقتو به دوش کشیدم
تو غم بی همزبونی ، هی می کشتم لحظه هامو
روی برگ های شعرم ، خالی کردم عقده هامو
خاطرت جمع هر جا باشی ، توی غربت یه کسی هست
خاطراتت زندگیشه ، اون غریبه خاطرت هست
اون که تو هفت آسمونش ، یه ستاره هم نداره
اون منم که دلخوشی شه ،
برچسب:
نویسنده: آناهیتا پورحسین
یک بوسه بس است از لب سوزان تو ما راتا آب کند این دل یخ بسته ی ما رامن سردم و سردم، تو شرر باش و بسوزانمن دردم و دردم ، تو دوا باش خدا رااز دیده برآنم همه را جز تو برانمپاکیزه کنم پیش رُخت آینه ها راگر دیر و اگر زود ، خوشا عشق که آمدآمد که کند شاد و دهد شور فضا رامی خواهمت آن قَدْر که اندازه ندانمپیش
برچسب:
نویسنده: آناهیتا پورحسین
دیدی که بهار بی تو سرد است
پاییز تر از خزان زرد است
آن شب دل من شکسته تر شددیگر همه چیز رنگ درد است
دیگر همه جا سکوت دلگیردست و دل من اسیر زنجیر
ای روح پر از ترانه منخاموش ترین بهانه را گیر
دیگر نروم به سوی مستیحظی نبرم ز می پرستی
ای آن که نداری خبر از منسرچشمه ی هر غمم تو هستی
دیگر به بهار خنده ا
برچسب:
نویسنده: آناهیتا پورحسین